روزی که سرد بود ــ چه سرمایی! انگار داشت چشم تو یخ می بست ــ

از پشت عینک آینه ی چشمت  افتاد روی برف ولی نشکست

روزی که تلخ بود، ویک لیوان  چایی کنار پنجره می چسبید

آنسوی پنجره تو که می رفتی،  اینسو، منی که رفتی و رفت از دست

با شال صورتی تو چه زیبایی!!... بودی... چه صورتی!! به چه زیبایی !!

شاید هنوز باشی اگر در تو  ته مانده ای از آنهمه خوبی هست

خوبی اگر هنوز کمی خوبی  خوبی که از تو هیچ نمی پرسم

دنیای من چرا شبیه تو نیست  دنیای تو چرا شبیه من است

 دنیای من؟! چه رنگ غم انگیزی...  از نیشخند هرکس و هر چیزی

می شد که جان به در ببرم – رنگم-  روزی اگر به رنگ تو می پیوست

نوشیدمت به تلخی تنهایی آن روز برف بود و چه برفی بود

برفی که جز من و تو که می رفتی  بر روی شانه های کسی ننشست

از پشت عینک آنچه که می دیدی  یک لحظه هم به من شبیه نبود

اینسوی هر چه پنجره می دیدم  دنیای من به من شبیه تر است

یک سو کسی نبود که می آمد  آنسو کسی نبود ... چه سرمایی !!...

یک سو هم آنچه بود به سردی داشت  در تکه های آینه یخ می بست