یک بار بار خستگی خود را       از شانه‌های خسته‌ی خود بردار

این بار خسته هم که شدی آن‌ را           بر روی شانه‌های خودت بگذار

تو خسته‌ای از اول راهی که    راه تو را کشید به آهی که...

نگذار تا تمام شود این راه     این آه را به راه خودش نگذار

  صصص

امشب که بیست و هشتم آبان است    من سردم است کو تو و آغوشت؟

سردت که نیست؟ هست؟! اگر سرد است     من آتشم! تو را به خودم بسپار

من آجرم نه پنجره‌ای تازه    پرواز می کنی تو به آن سو تر

دیوار کهنه‌ای است در این سو تر    من تکیه داده‌ام به همین دیوار

امشب که بیست و هشتم آوار است     هم سردم است هم به تو محتاجم

هم بیست و هشت بار لهم کرده است     یک ربع قرن هیچی این آوار

هم فکر می‌کنم که اگر بودی     این بار کج چگونه سبک می‌شد

هم داد می زنم که صلیبت را     از شانه‌ی شکسته‌ی من بردار

آخر کدام پنجره بایستی     ته مانده‌ی جوانی من باشد؟

قدری بایست آخر راه اینجاست    بگذار تا تمام شوم این بار

ططط

آخر بگو تمام شود این راه    من خسته‌ام از اول راهی که

راه مرا کشید به آهی که...    من خسته‌ام از اول این دیدار