گوشه ای می نشیند و آرام   زخمهایی که خورده می شمرد

نا مه ای که نخوانده می خواند  و خودش را به گریه می سپرد

ــ روز خوبی نبود، اصلا" من  روزگار خوشی نداشته ام...

وبه دیوار تکیه می دهد و  نامه را توی مشت می فشرد

 پس کی از راه می رسد ، ومرا  خسته از خود چگونه می بیند

وغباری که سالها در من، مانده  از من چگونه می سترد

آدمی که بدون هیچ دلیل پشت پا زد به سرنوشت خودش

باید از خود فرار هم کند و  همه ی عمر خون دل بخورد

و به من گفته بود تنها نیست  از ازل تا ابد ولی تنهاست

کاش او را ندیده بود آنروز  آخر از او چگونه دل ببرد

ــ روزگار خوشی نداشته ام  شب بی ماه و روز بی خورشید ...

گره ای کور مثل رازی تلخ  سینه اش را دوباره می فشرد

زخم ها را شمرده نشمرده  زخمهایی که از خودش خورده

باز احساس می کند باید  از کسی زخم تازه ای بخورد