پرنده غمگین

  بگو چه مرگته که

دوباره می خونی

دوباره بی فایدس

خودت که می دونی

می برندت به خواب،دیدن من  تا ببینند پوز خندت را

شاید تمام عمر نخواهم  پشتم به پشت پنجره باشد

آن سو به جای گور تو شاید  تا چشم دیده منظره باشد

با زخم و التیام تو خود را  در آتشی نخواسته دیدم

مجروح من! تو خواستی از من  این روح در محاصره باشد

من که خوابم نمی‌برد ، خواب و  راحتم راگرفته بی‌تابی

عشق من! نیمه‌های شب شده و  تو در آغوش همسرت خوابی

ازتوعمری گذشته اما من  باخودم فکر می‌کنم که هنوز

تو همان دختر جوان هستی  با همان گونه‌های سرخابی